Waarom ik juist niet de 100 dagen volmaakte

Vandaag is DAG 100. Had ik vastgehouden aan de 100 dagen, dan had ik het project belangrijker laten zijn dan het volgen van mijn hart.

Dan zou ik aan het project gehecht zijn, terwijl het “maar” een middel was om antwoord te krijgen op mijn vragen.

Dan had ik er vanuit willen en ego aan vastgehouden om te bewijzen dat ik een doorzetter, volhouder, volmaker ben.

Maar, ging ik bij mezelf ten rade..

‘Is het volmaken van 100 dagen echt belangrijker dan het volgen van mijn hart?’

‘Is het onderweg blijven terwijl ik mijn antwoorden heb echt belangrijker dan luisteren naar mijn intuïtie?’

‘Heb ik het project nodig om te bewijzen dat ik een doorzetter, volhouder en volmaker ben?’

‘Heb ik überhaupt iets te bewijzen?’

Op dag 74 verbrak ik mijn eigen spelregels omdat het doorbreken ervan ‘echt vrij zijn’ voor mij vertegenwoordigde.

Op dag 90 vloog ik naar Nederland omdat het de enige volgende stap was die mijn intuïtie aan me toonde.

Op dag 91 sliep ik in mijn eigen bed omdat ik luisterde en vertrouwde.

Telkens opnieuw loslaten. Het verbreken van patronen.

Voor mij gaat dit project over voelen.

Leren voelen, luisteren naar- en vertrouwen op mijn intuïtie.

Ervaren wat dan gebeurt.

Vrij voelen boven alles; overtuigingen, prestatie en resultaat.

Als ik voel dat iets klaar is, waarom dan nog vasthouden aan een (romantisch) beeld dat een verhaal zo mooi zou maken?

Waarom nog 9 dagen geven aan iets terwijl ik meer vreugde ervaar wanneer ik doe wat wel stroomt en klopt met wat ik voel?

Het afronden van het project vóór het bereiken van dag 100 is niks anders dan wat ik al die 91 dagen heb gedaan.

Zoals de wind waait.

En de zon schijnt.

Onvoorwaardelijk, onbehoeftig en vrij.

Had jij de 100 dagen volgemaakt?

Schrijf je in voor mijn nieuwsbrief

En ontvang 1x per maand een e-mail waarin ik deel wat mij geïnspireerd heeft, waar ik blij van word en wat me verder heeft geholpen. Over reizen, food, voelen, bewustzijn en groei.